Pandemia COVID-19 – bariera czy ścieżka rozwoju nowej formy nauczania? - Omieczyńska, Sandra; Przybyłowska, Monika (Kortowski Przegląd Prawniczy, 2022)
Edukacja w XXI w. osiągnęła bardzo wysoki poziom. Nastąpił znaczny rozwój informatyzacji, nauk medycznych, farmaceutycznych, nauk technicznych i innych dziedzin istotnych z punktu widzenia życia społecznego. Niestety, z biegiem czasu szkolnictwo zostało poddane nieprzewidywalnemu i trudnemu do przejścia testowi. Edukacja musiała stawić czoła pandemii COVID-19, która zdestabilizowała cały kraj, w tym system szkolnictwa. Z uwagi na potrzebę ochrony jednej z najważniejszych wartości ludzkich, jaką jest zdrowie, ustawodawca ograniczył funkcjonowanie wielu instytucji oraz przedsiębiorstw. Restrykcje objęły także uczelnie wyższe. Tym samym stacjonarny system nauczania przekształcił się formę elektroniczną. Niniejsza forma stanowiła ogromne novum zarówno dla pracowników naukowo-dydaktycznych, jak i dla studentów. Wymagała ona przystosowania się do wielu zmian, zapewnienia dobrze działającego sprzętu, a także przyuczenia się w zakresie korzystania z programów informatycznych. Po dwóch latach trwania formy zdalnej można wyraźnie stwierdzić, że niesie ona zarówno wiele korzyści, jak i wiele zalet. Korzystny wpływ upatrywany jest w lepszej organizacji pracy, oszczędności ekonomicznej, oszczędności czasu, a także możliwości podjęcia pracy. Niemniej jednak wskazane zalety nie przeważą nad wadami zdalnej formy nauczania. Wśród wadliwości wyraźnie odznacza się niemożność skontrolowania faktycznej obecności oraz zaangażowania studenta, spadek wiarygodności wyników nauczania, bierna postawa studentów, zachwianie systemu nauczania, zanik kontaktów międzyludzkich i tradycji akademickich, a także liczne problemy zdrowotne. Warto zaznaczyć, że nauka hybrydowa stanowi narzędzie o ogromnym potencjale, które mogłoby się przełożyć bardzo melioratywnie na funkcjonowanie uczelni wyższych i mogłoby stanowić złoty środek między nauką stacjonarną a nauką zdalną. Jednakże zbyt wiele rzeczy wymaga poprawy, aby móc uznać naukę hybrydową za atrakcyjną formę dydaktyczną.