Podstawy prawne nauczania religii w szkołach w okresie kształtowania się II Rzeczpospolitej - Różański, Mieczysław Tadeusz (Studia Prawnoustrojowe, 2021)
Po wydaniu przez cesarzy niemieckiego i austro-węgierskiego aktu w dniu 5 listopada 1916 r., który zapowiadał utworzenie państwa polskiego, zaczęto tworzyć w porozumieniu z władzami okupacyjnymi na terenach byłego zaboru rosyjskiego początki administracji polskiej. Rozpoczął sie okres tworzenia aktów prawnych, które miały stać sie podstawą do działania przyszłego niepodległego państwa. Władze polskie przejęły m.in. zarząd nad szkolnictwem. Celem artykułu jest pokazanie w oparciu o akty normatywne jak wyglądały podstawy prawne do nauczanie religii w szkołach powszechnych i średnich. Przedstawiono najpierw rozkazy okupacyjnych władz wojskowych ukazujących miejsce nauczania religii w strukturze i funkcjonowaniu szkół. Następnie dokonano analizy aktów normatywnych wydany przez polską administrację. Były nimi przepisy tymczasowe o szkołach elementarnych. Regulowały one kwestie administarycjnego zarządzania szkolnictwem, które przejęte zostało z wzorca galicyjskiego i składało sie z Szkolnej Rady Okręgowej i dozoru szkolnego. We wszystkich tych organach zasiadali duchowni. Określał także kto ma sprawować nadzór nad procesem nauczania religii oraz wprowadzał zasady finansowania szkół wyznaniowych żydowskich. W kolejnych dokumentach określono, że nauka religii byłam jednym z przedmiotów zdawanych ustnie na egzaminie po ukończeniu 4-tej i 6-tej klasy, egzaminie dojrzałości oraz na zakończenie seminarium nauczycielskiego. Przepisy te zostały zaakceptowane po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i stały się podstawą do dalszych regulacji prawnych w niepodległym państwie.