Administracja publiczna w świetle nauczania św. Tomasza z Akwinu i jego odczytania przez personalizm - Fundowicz, Sławomir (Studia Prawnoustrojowe, 2025)
Jerzy Stelmach i Paweł Brożek analizując metody prawnicze wskazali na, jak to nazywają, „niedokończone projekty”. Wskazali na trzy: klasyczny, modernistyczny i postmodernistyczny. Wśród klasycznych projektów wymieniony jest także projekt scholastyczny, związany ze św. Tomaszem z Akwinu. Niedokończoność jest jednak cechą każdej teorii. Można jedynie śledzić kierunki ich rozwoju. Jednym z tematów, który podlega takiemu rozwojowi w nauce zapoczątkowanej przez św. Tomasza z Akwinu jest relacja człowiek a społeczeństwo, która stanowi zasadę budowy administracji publicznej. Punktem wyjścia jest definicja prawa, która opiera się na czterech elementach konstrukcyjnych: rozum, moralność, legislator, promulgacja. Na początku XX wieku zrodził się neotomizm. Étienne Gilson wskazał, że istotą władzy, której należy się posłuszeństwo, jest porządek. Jego utrzymanie dopuszcza użycie siły, ale w bardzo ograniczonym zakresie. W działalności państwa trzeba uwzględnić naturę człowieka, ale też nierówności wśród ludzi. Mieczysław Albert Krąpiec, współtwórca neotomistycznej szkoły lubelskiej, wskazał na suwerenność człowieka jako podstawę suwerenności państwa. Jacques Maritain, który nazwał swoją teorię humanizmem integralnym, a jest to w istocie tomistyczna wersja personalizmu, podkreśla, że człowiek jest w całości jednostką i również w całości osobą i że człowiek żyje w relacjach społecznych, sprzeciwiając się charakterystycznemu dla myśli nowożytnej indywidualizmowi. Odpowiedzią na problemy ma być koncepcja praw człowieka.