Ochrona życia dziecka w Kodeksie Karzącym Królestwa Polskiego z 1818 r. - Słyszewska, Joanna (Studia Prawnoustrojowe, 2020)
Kodeks Karzący Królestwa Polskiego do przestępstw przeciwko życiu dziecka podszedł bardzo surowo. Dzieciobójstwo, aborcję, porzucenie dziecka zaliczał do zbrodni zagrożonych bardzo wysoką karą. Miejsce tych przepisów w systematyce, zagrożenie wysoką karą świadczy o tym, jak wielką wagę przywiązywano wówczas do tej kategorii czynów karalnych. Czynem najbardziej potępianym i zarazem najsurowiej karanym spośród wyżej wymienionych było dzieciobójstwo – zabicie dziecka przy porodzie albo tuż po porodzie. Wymiar kary ustawodawca uzależnił od pochodzenia dziecka i łagodniej potraktował dzieciobójczynie zabijające dzieci z nieprawego łoża. Wzięto tu pod uwagę nie tyle zaburzenia w psychice kobiety podczas porodu, tyle co konsekwencje społeczno- religijne związane z posiadaniem nieślubnego dziecka przez samotną matkę. Podobnie postąpiono przy przestępstwie aborcji – ciężarna ponosiła znacznie mniejszą odpowiedzialność niż osoby dopuszczające się tego czynu, w szczególności, gdy aborcji dokonywano bez jej wiedzy i zgody. Rozwiązania przyjęte w kodeksie zawierały zatem już elementy pewnych nowoczesnych, jak na tamte czasy rozwiązań. Czy były skuteczne w zapobieganiu czynów przestępnych wobec dzieci? Prawdopodobnie nie, czego dowodem są przedstawione w pracy dane na temat liczby kobiet skazanych za dzieciobójstwo czy porzucanych dzieci.