https://doi.org/10.31648/pl.10758
Celem niniejszego artykułu jest analiza tekstu Mireczek. Patoopowieść o moim ojcu Aleksandry Zbroi pod kątem zawartych w nim strategii autobiograficznych w odwołaniu do teorii z pogranicza literaturoznawstwa i psychologii. Tekst podzielony został na trzy części. Pierwsza omawia kwestię budowy utworu, dobór metaforyki i środków stylistycznych, liczne zapośredniczenia w postaci cytatów z tekstów kultury i nauki, wypowiedzi osób bliskich jak i obcych, a także dopowiedzeń zwanych „prawdziwymi zmyśleniami. W drugiej wskazane zostają tropy autobiograficzne i ich manifestacja w tekście. W trzeciej autorka przygląda się charakterowi relacji ojca i córki, starając się unaocznić nierozerwalny splot jakim są połączeni i jego wpływ na obydwa podmioty.
Dateien herunterladen
Zitierregeln
Język Polski
English
Deutsch
