Opublikowane: 2026-03-17

DUCHOWIEŃSTWO KOŚCIOŁA RZYMSKOKATOLICKIEGO W POLSCE POD KONIEC ŚREDNIOWIECZA I W CZASACH NOWOŻYTNYCH. W TROSCE O WŁAŚCIWE POLE ZNACZENIOWE POJĘĆ

Sławomir Zabraniak
Civitas et Lex
Dział: Historia
https://doi.org/10.31648/cetl.12095

Abstrakt

Na temat Kościoła łacińskiego (rzymskokatolickiego), jego duchowieństwa, roli w życiu politycznym, społecznym i jego bogactwach powstało wiele publikacji, których wartość merytoryczną można różnie oceniać. W potocznej opinii, zwłaszcza niektórych środowisk nieprzychylnych lub wręcz wrogich Kościołowi, są wciąż żywe oraz nieustannie powielane i utrwalane mity, które niewiele mają wspólnego z prawdą.

W niniejszym tekście omówiono najpierw duchowieństwo (stan duchowny), które było dużo liczniejsze niż współcześnie. Do stanu duchownego przynależeli wszyscy mężczyźni, którzy przystąpili do obrzędu tonsury i mieli różne stopnie święceń. Wyjaśniono także kluczowe dla tamtych czasów pojęcia, jakimi były beneficjum i patronat. Omówiono również wewnętrzny podział stanu duchownego oraz zasady obsady różnych urzędów i godności kościelnych.

Słowa kluczowe:

Kościół rzymskokatolicki, Polska, duchowieństwo, tonsura, stopnie święceń, tytuł kanoniczny święceń, beneficjum, kumulacja beneficjów, patronat, urząd kościelny, godność kościelna, ekspektatywa

Pobierz pliki

Zasady cytowania

Zabraniak, S. (2026). DUCHOWIEŃSTWO KOŚCIOŁA RZYMSKOKATOLICKIEGO W POLSCE POD KONIEC ŚREDNIOWIECZA I W CZASACH NOWOŻYTNYCH. W TROSCE O WŁAŚCIWE POLE ZNACZENIOWE POJĘĆ: . Civitas Et Lex, 49(1), 7–20. https://doi.org/10.31648/cetl.12095

Cited by / Share

Ta strona używa pliki cookie dla prawidłowego działania, aby korzystać w pełni z portalu należy zaakceptować pliki cookie.