https://doi.org/10.31648/ep.12877
W oparciu o notatki z podróży, pamiętniki i listy podróżników w niniejszym opracowaniu przeanalizowano rosyjską politykę narodową realizowaną przez rząd carski wobec Tatarów krymskich w końcu XVIII i na początku XIX w. Zwrócono uwagę na teksty epistolarne podróżników, którzy należeli do różnych narodów, państw i kultur, mieli odmienne poglądy polityczne, co pozwoliło na obiektywną rekonstrukcję procesów zachodzących w regionie. Pod koniec XVIII w. Półwysep Krymski odwiedzili: Francuz Gilbert Romme, Hiszpan Francisco de Miranda, Rosjanin Piotr Sumarokow, Angielki Elizabeth
Craven i Mary Holderness oraz inni. Dubois de Montperreux i niemiecki baron A. Haxthausen odbyli kilka podróży do tego regionu w latach 30. i 40. XIX w. W toku badań ustalono, że polityka narodowa Imperium Rosyjskiego wobec Tatarów miała na celu fizyczną eksterminację lub przesiedlenie do Imperium Osmańskiego najbardziej aktywnej części narodu oraz przesiedlenie i asymilację tych, którzy nie chcieli opuszczać swojej ojczyzny. Środkami tej polityki były naciski ekonomiczne, pozbawienie możliwości posiadania ziemi, ograniczenie praw, naciski religijne, polegające na niszczeniu meczetów i przekształcaniu ich w cerkwie prawosławne i nawracaniu na chrześcijaństwo. Utrzymanie odrębności kulturowej i etnicznej przez Tatarów dokonało się poprzez uformowanie się odpowiedniej pamięci historycznej. Bachczysaraj i Ak-Mechet (Symferopol) pozostały ostatnimi miejscami kultury tatarskiej.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.