https://doi.org/10.31648/cetl.11370
Osoby tworzą historię instytucji. Seminarium w Lublinie zapisało w swoich annałach obecność kleryka Wacława Milika pochodzącego z wioski Seroczyn z diecezji podlaskiej. Z racji jej przyłączenia w 1867 roku do diecezji lubelskiej, jej klerycy studiowali w Lublinie. Milik wrósł we wspólnotę seminaryjną lubelską na rok przed wybuchem I wojny światowej. Jednak już w drugim roku swych studiów nie mógł wrócić z racji warunków wojennych. Jego formacja odbywała się w rodzinnej parafii. Dopiero w 1915 roku mógł kontynuować naukę w Lublinie jako student III roku. Był dobrym alumnem i studentem. W tych wojennych warunkach on a wraz z nim seminarium zmuszone było cierpieć biedę i ciasnotę. Dla wielu z wychowanków była to próba życiowa. W miarę postępów wojny przychodziła mobilizacja do wytrwałości i wytężonej pracy intelektualnej i duchowej. Gdy za murami seminarium toczyła się również wojna o niepodległą Polskę, alumni zmagali się swe powołania z myślą służby Kościołowi ale i Ojczyźnie jako księża. Było to jakby dwie wojny, w których zmagano się z wrogami sobie właściwymi.
Seminarium lubelskie poradziło sobie w tym trudnym czasie z trudnościami. Nigdy nie przerwało swej formacji, choć jej regularność ucierpiała. Nie udawało się zaczynać i kończyć w wymarzonym czasie roku akademickiego. Roczniki filozofii, I i II rok studiów, formowały się na swoich parafiach. Perypetie alumna Wacława Milika odpowiadają drodze, jaką przebyło seminarium w Lublinie w czasach schyłku zaborów i odradzania się niepodległości Ojczyzny i struktur państwa polskiego.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
English
Język Polski
Français (France)
Español (España)
Italiano
Deutsch
Русский
