Arbitra, snajperka, and skrzydłowa. On the use of feminine forms in sport
Abstract
The article analyses the use of feminine forms in sports discourse; it is based on research motivated by linguistic gender asymmetry in Polish and the growing participation of women in sports. The study aimed to determine the frequency and correctness of feminine forms used in online news portals; the material was collected from the MoncoPL monitoring corpus. The methodology for the study included compiling a list of sports and their corresponding feminine forms, consulting three dictionaries, analysing frequency and concordance of feminine forms in the MoncoPL corpus, and manually verifying contexts in ambiguous cases. Results indicate that feminine forms are common in individual sports
and in popular team sports (e.g. tenisistka – tennis player (F), siatkarka – volleyball player
(F), koszykarka – basketball player (F), piłkarka – footballer (F)), with very high corpus
frequencies. At the same time, there is a discrepancy between usage and lexicographic
records – many forms used by journalists do not appear in dictionaries. Difficulties were
identified in forming feminine names for referees (sędzina – umpire (F), arbitra/arbiterka
– referee (F)) and in providing female equivalents for some positions (libero). Quantitative
analysis showed particularly high frequencies of use for siatkarka (103 731), tenisistka
(101 534), piłkarka (46 333) and bramkarka (goal keeper (F)) (11 002), confirming the
prevalence of feminine forms in journalistic practice.
Keywords:
feminine forms, sports discourse, language and gender, corpus linguistics, lexicographyReferences
Benni T. (1933): Sportswomen chce się widzieć z panią doktor. „Język Polski” XVIII/6, s. 184–185. Google Scholar
Dembska K. (2012): Tendencje rozwojowe polskich i rosyjskich nazw zawodowych kobiet na tle języka czeskiego. Toruń. Google Scholar
Giulianotti R. (2019): Sport. A Critical Sociology. Cambridge. Google Scholar
Kreja B. (1964): Słowotwórstwo nazw żeńskich we współczesnym języku polskim. „Język Polski” XLIV, s. 129–140. Google Scholar
Krysiak P. (2020): Nazwy żeńskie we współczesnej leksykografii polskiej i francuskiej. Wrocław. Google Scholar
Krysiak P., Małocha-Krupa A. (2020): Feminatywum, feminatyw, nazwa żeńska, żeńska końcówka – problemy terminologiczne. „Oblicza Komunikacji” XII, s. 229–238.
Crossref
Google Scholar
Łaziński M. (2006): O panach i paniach. Polskie rzeczowniki tytularne a ich asymetria rodzajowo-płciowa. Warszawa. Google Scholar
Małocha-Krupa A. (2018): Opis leksykograficzny feminatywum. (Nie)możliwości zobiektywizowania. [W:] Między teorią a praktyką. Metody współczesnej leksykografii. Red. M. Bańko, H. Karaś. Warszawa, s. 151–165.
Crossref
Google Scholar
Miśkiewicz M. (2024): Sportswoman, sportowczyni, sportówka… Problematyczne nazwy kobiet uprawiających sport. „Język Polski” CIV/1, s. 48–62.
Crossref
Google Scholar
Nowak P. (2014): „Sport kobiecy” – jak dziennikarze mówią o „rywalizacji pań” na arenach sportowych? [W:] O płci, ciele i seksualności w języku i mediach. Red. M. Karwatowska, A. Siwiec, B. Jarosz. Lublin, s. 343–354. Google Scholar
Nowowiejski B. (2014): O nazwach kobiet uprawiających sport. [W:] O płci, ciele i seksualności w języku i mediach. Red. M. Karwatowska, A. Siwiec, B. Jarosz. Lublin, s. 147–159. Google Scholar
Pęzik P. (2020): Budowa i zastosowanie korpusu monitorującego MoncoPL. „Forum Lingwistyczne” VII, s. 133–150.
Crossref
Google Scholar
Polski Związek Piłki Nożnej – reprezentacje, , dostęp: 24.02.2026. Google Scholar
Polski Związek Piłki Siatkowej – reprezentacje, , dostęp: 24.02.2026. Google Scholar
Szpyra-Kozłowska J. (2001): Nianiek, ministra i japonki. Eseje o języku i płci. Kraków. Google Scholar
Woźniak E. (2020): Przełomowe dwudziestolecie. Lata 1918–1939 w dziejach języka polskiego. Łódź.
Crossref
Google Scholar
Woźniak E. (2025): Kobiety o sobie – feminatywy w międzywojennych ofertach pracy. „Język Polski” CV/2, s. 83–96.
Crossref
Google Scholar
