Pubblicato il: 2026-06-11

INSTYTUCJA GŁOWY PAŃSTWA W POLSCE W LATACH 1944-1997

Szymon Mackiewicz
Civitas et Lex
Sezione: Scienza giuridica
https://doi.org/10.31648/cetl.12105

Abstract

Instytucja głowy państwa w powojennej Polsce podlegała głębokim redefinicjom ustrojowym, podążając za zmienną logiką systemu. Celem niniejszego artykułu jest wielowymiarowa analiza tej transformacji, obejmująca zarówno okres Polski Ludowej, jak i wpływ przełomu lat 80. i 90. na ostateczny kształt Konstytucji z 1997 r., która nie stanowi spójnej koncepcji aksjologicznej, lecz jest wypadkową historycznych kompromisów. W warstwie metodologicznej, obok klasycznej analizy historyczno-prawnej aktów z lat 1944-1997, odwołano się do badania źródeł pierwotnych, w tym protokołów Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego. W toku analizy wykazano brak ciągłości w kształtowaniu urzędu. Od modelu silnej koncentracji władzy w latach 1944-1952, przez likwidację prezydentury na rzecz fasadowej i kolegialnej Rady Państwa PRL, aż po jej restytucję w wyniku porozumień Okrągłego Stołu. Artykuł dowodzi, że prace nad obecną ustawą zasadniczą zdominowane były przez fundamentalny spór między wizją prezydencką a parlamentarną, co finalnie doprowadziło do przyjęcia modelu opartego na zracjonalizowanym parlamentaryzmie. Wnioski końcowe wskazują na specyficzną dychotomię obecnego modelu. Choć nieprecyzyjne przepisy generują strukturalne spory kompetencyjne, to właśnie wybory prezydenckie generują najwyższą frekwencję wyborczą. Potwierdza to rolę Prezydenta w świadomości społecznej i jego status jako kluczowej instytucji polskiego ustroju, cieszącej się najsilniejszą i bezpośrednią legitymacją demokratyczną.

Regole di citazione

Mackiewicz, S. (2026). INSTYTUCJA GŁOWY PAŃSTWA W POLSCE W LATACH 1944-1997. Civitas Et Lex, 50(2), 61–72. https://doi.org/10.31648/cetl.12105

##plugins.themes.libcom.share##

##plugins.themes.libcom.BOCookieBarText##