Komparatystyka niektórych rozwiązań prawnych państw członkowskich Unii Europejskiej w kontekście zasady maksymalnej harmonizacji wyrażonej na gruncie dyrektywy turystycznej 2015/2302
Abstrakt
Celem artykułu było wykazanie charakteru prawnego maksymalnej harmonizacji w regulacjach turystycznych. Dyrektywy są wiążące dla każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego są adresowane, co do rezultatu, który ma zostać osiągnięty. Jednakże, jeśli chodzi o proponowane wdrożenie przepisów, organy krajowe mają swobodę wyboru formy i metod. Dyrektywy są wydawane przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej. W przypadku maksymalnej harmonizacji, o ile dyrektywa nie stanowi inaczej, państwa członkowskie nie mogą utrzymywać ani wprowadzać do swojego prawa krajowego przepisów odbiegających od tych ustanowionych w dyrektywie, w tym przepisów bardziej lub mniej rygorystycznych, które prowadzą do zróżnicowania poziomów stosowania przepisów. Przykładem takiego aktu prawnego jest dyrektywa 2015/2302; tekst omawia metody wdrażania przepisów dotyczących „nadzwyczajnych i nieuniknionych okoliczności” oraz załączników do dyrektywy w państwach członkowskich UE.
Wybrane dwa instrumenty są o tyle istotne, że stanowią swoiste novum w stosunku do dotychczasowych regulacji dyrektywy 90/314, dlatego zostały wybrane do szerszego przedstawienia. Celem niniejszego artykułu było wykazanie specyfiki maksymalnej harmonizacji na bazie tych dwóch elementów, które – ze względu na dosyć bogate orzecznictwo i dotychczasowe regulacje wewnątrzkrajowe – mogły stanowić pewną trudność we właściwym wdrożeniu. Analiza komparatystyczna wykazała, jak mocno zróżnicowane podejście w tym temacie zastosowały państwa członkowskie, mając na względzie rynek wewnętrzny usług turystycznych. Wysnuto również wnioski co do zgodności niektórych rozwiązań z implementowaną dyrektywą.
Słowa kluczowe:
prawo turystyczne, dyrektywa 2015/2302, nadzwyczajne i nieuniknione okoliczności, państwa członkowskie UE, maksymalna harmonizacja, aneksy do dyrektywy, siła wyższaBibliografia
Barcz J. (red.), Wytyczne polityki legislacyjnej i techniki prawodawczej, [w:] Barcz J. (red.), Zapewnienie skuteczności prawu Unii Europejskiej w prawie polskim, Urząd Komitetu Integracji Europejskiej, Warszawa 2009. Google Scholar
Borek D., Zarys problematyki integracji prawa administracyjnego w obszarze ochrony na wypadek niewypłacalności organizatorów turystyki, [w:] G. Wojtkowska-Łodej (red.), Wyzwania międzynarodowej polityki gospodarczej: dylematy integracji europejskiej, SGH, Warszawa 2025. Google Scholar
Dudzik S., Bezpośrednia skuteczność przepisów prawa wspólnotowego dotyczących pomocy państwa dla przedsiębiorstw, „Państwo i Prawo” 2000, nr 7. Google Scholar
Gilowski P., Podstawy prawne Unii Europejskiej, [w:] A. Kuś (red.), Prawo Unii Europejskiej z uwzględnieniem Traktatu z Lizbony, Wyd. KUL, Lublin 2010. Google Scholar
Góralski W.M., Kardaś S., The European Union. Origins – structure – acquis, Wolters Kluwer, Warszawa 2008. Google Scholar
Kubiak-Cyrul A., Zakres stosowania nowej dyrektywy w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych z perspektywy prawa polskiego, „Studia Prawnicze. Rozprawy i Materiały” 2015, nr 2. Google Scholar
Kull I., About grounds for exemption from performance under the draft Estonian law of obligations act (Pacta Sunt Servanda versus Clausula Rebus sic Stantibus), „Iuridica International” 2001, nr 6. Google Scholar
Kurcz B., Dyrektywy Wspólnoty Europejskiej i ich implementacja do prawa krajowego, 2004, Lex. Google Scholar
Maciejewski W., Jakie są granice ingerencji Unii Europejskiej w porządek prawny państw członkowskich? Interpretacja zasady subsydiarności w orzecznictwie ETS, [w:] A. Mróz, A. Niewiadomski, R. Pawelec (red.), Prawo, język, etyka, Wyd. UW, Warszawa 2010. Google Scholar
Marak K., Harmonizacja maksymalna projektowanej dyrektywy turystycznej i możliwe odstępstwa od tak wyznaczonego poziomu harmonizacji, [w:] B. Gnela, K. Michałowska (red.), Współczesne wyzwania prawa konsumenckiego, C.H. Beck, Warszawa 2015. Google Scholar
Marak K., Niewypłacalność organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych − uwagi na tle nowych regulacjach prawnych z zakresu turystyki, [w:] M. Kuźnik, A. Witosz (red.), Restrukturyzacja przedsiębiorcy i jego przedsiębiorstwa, C.H. Beck, Warszawa 2018. Google Scholar
Marak K., Nowa dyrektywa turystyczna i jej implementacja do ustawodawstwa polskiego, [w:] J. Żylińska, I. Przychocka, M. Filipowska-Tuthill (red.), Współczesne wyzwania nauk społecznych i ekonomicznych, Uczelnia Techniczno-Handlowa im. H. Chodkowskiej, Warszawa 2016. Google Scholar
Marak K., Transpozycja konsumenckich dyrektyw maksymalnych na przykładzie dyrektywy turystycznej 2015/2302 do polskiego porządku prawnego, „Acta Universitatis Wratislaviensis” 2019, nr 3977. Google Scholar
Narits R., The Republic of Estonia constitution on the concept and value of law, „Iuridica International” 2002, nr 7. Google Scholar
Płonka-Bielenin K., Staszewska A., Wybrane zagadnienia dotyczące odpowiedzialności organizatora turystyki za wykonanie usług turystycznych na podstawie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, [w:] D. Wolski, A. Bisztyga, K. Płonka-Bielenin (red.), Prawne aspekty działalności turystycznej w dobie zmian – wybrane problemy, GWSH, Katowice 2024. Google Scholar
Raciborski J., Ochrona konsumenta w odniesieniu do umów o powiązane usługi turystyczne w rozumieniu Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302, „Problemy Transportu i Logistyki” 2017, nr 4. Google Scholar
Szachoń A., Źródła prawa Unii Europejskiej, [w:] A. Kuś (red.), Prawo Unii Europejskiej z uwzględnieniem Traktatu z Lizbony, Wyd. KUL, Lublin 2010. Google Scholar
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
