https://doi.org/10.31648/hip.10815
Artykuł bada symbolikę łabędzia jako uciele-
śnienia sacrum w ramach literackiego nurtu
Młodej Polski, koncentrując się na twórczości
Bogusława Butrymowicza i Wacława Wolskiego. Przedstawia łabędzia zarówno jako reprezentację duchowości i koncepcji wiecznego
powrotu, jak i postać osadzoną w estetyce dekadenckiej oraz groteskowej. Analiza odnosi się
do ewolucji interpretacji sacrum w badaniach
literackich, odwołując się do filozofii Schopenhauera, Nietzschego i Kierkegaarda. Ponadto
w pracy badane są powiązania symboliki łabę-
dzia z takimi obszarami jak alchemia, mitologia
i literatura klasyczna. Opowiadając się za interdyscyplinarnym podejściem, artykuł podkreśla
pozycję tego motywu na styku sacrum i profanum. Ponadto zwraca uwagę na wciąż w dużej
mierze jego nieodkryty potencjał, uwydatniając
znaczenie dla badań kulturowych i literackich.
Puoi anche Iniziare una ricerca avanzata di similarità per questo articolo.
Scarica file
Regole di citazione
##plugins.themes.libcom.share##
Licenza

Questo lavoro è fornito con la licenza Creative Commons Attribuzione - Non commerciale 4.0 Internazionale.