KILKA UWAG O PRZEKŁADZIE KODÓW KULTUROWYCH JĘZYKÓW PRAWNYCH

Apresjan Jurij D. 1995. Semantyka leksykalna. Synonimiczne środki języka. Przeł.
Kozłowska Z., Markowski A. Wrocław-Warszawa-Kraków: Zakład Narodowy im.
Ossolińskich.

Encyklopedia PWN. W: http://encyklopedia.pwn.pl/szukaj/kod.html [Dostęp 10 IV
2016].

Golka Marian. 2008. Bariery w komunikowaniu i społeczeństwo (dez)informacyjne.
Warszawa: PWN.

Gudykunst William B., Young Yun Kim. 2010. Komunikowanie się z obcymi: spojrzenie
na komunikację międzykulturową. W: Mosty zamiast murów. Podręcznik komunikacji
interpersonalnej. Red. Stewar J. Warszawa: PWN: 496-511.

Hall Edward. 1987. Bezgłośny język. Przeł. Zimand R., Skarbińska A. Warszawa:
PIW.

Liseling Nilsson Sylvia A. 2012. Kod kulturowy a przekład. Na podstawie wybranych
utworów Astrid Lindgren i ich polskich przekładów. Stockholm: Acta Universitatis
Stockholmiensis.

Kierzkowska Danuta. 2002 Tłumaczenia prawnicze. Warszawa: Tepis.

Majka-Rostek Dorota. 2010. Kompetencja międzykulturowa jako wymóg współczesnej
komunikacji. W: Komunikacja społeczna a wyzwania współczesności. Red. Majka-
-Rostek D. Warszawa: Difin SA: 185-198.

Malinowski Andrzej. 2006. Polski język prawny. Wybrane zagadnienia. Warszawa:
LexisNexis.

Mirowicz Anatol, Dulewiczowa Irena, Grek-Pabisowa Iryda, Maryniakowa Irena. 1986.

Wielki słownik rosyjsko-polski. T. I, II. Moskwa-Warszawa: Państwowe Wydawnictwo
Wiedza Powszechna, Wydawnictwo Russkij Jazyk.

Nawacka Joanna, Maciej Nawacki. 2007. Z obserwacji nad kontekstowym rozumieniem
tekstu prawnego jako podstawą translacji. „Acta Polono-Rhutenica” XII: 145-159.

Nawacka Joanna, Maciej Nawacki. 2013. Komunikacyjny model przekładu tekstu
prawnego. „Między Oryginałem a Przekładem” r. XIX, nr 3(21). Red. Dębska K.,
Szczęsna A. Kraków: Wydawnictwo Księgarnia Akademicka: 95-107.

Nawacki Maciej. 2008, Karalność gier na automatach. „Studia Prawnoustrojowe”
8: 273-291.

Nikitorowicz Jerzy. 2000. Spotkanie i dialog kultur – wymiar edukacji międzykulturowej.
W: O potrzebie dialogu kultur i ludzi. Red. Pilch T. Warszawa: Wydawnictwo
Akademickie Żak.

Pałecki Krzysztof. 1974. O użyteczności pojęcia kultura prawna. „Państwo i Prawo”
z. 2: 73-74.

Pieńkos Jerzy. 1999. Podstawy juryslingwistyki. Język w prawie – prawo w języku.
Warszawa: Oficyna Prawnicza Muza SA.

SJP – Słownik języka polskiego. W: http://encyklopedia.pwn.pl/szukaj/kod.html [Dostęp
10 IV 2016].

Tokarczyk Roman. 2002. Komparatystyka prawnicza. Kraków: Zakamycze.

Tokarczyk Roman. 2005. Współczesne kultury prawne. Kraków: Zakamycze.

Uniwersalny słownik języka polskiego. 2003. T. 1, 2, 3. Red. Dubisz S. Warszawa: PWN.

Warecki Marek, Wojciech Warecki. 2007. Kody semiotyczne, klucze do ludzkiej duszy.
W: http://www.psychologia-spoleczna.pl/felietony/247-kody-semiotyczne-klucze-doludzkiej-
duszy.html [Dostęp 11 IV 2016].

Wielki słownik rosyjsko-polski z kluczem polsko-rosyjskim. 2004. Red. Wawrzyńczyk J.
Warszawa: PWN.

Wołpiuk Waldemar J. 2014. Kultura prawna z perspektywy dystynkcji między cywilizacją
a kulturą. „Gdańskie Studia Prawnicze” t. XXXI: 179-189.

Zieliński Maciej. 2002. Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki. Warszawa: Lexis
Nexis.